ოჯალეში

საგემოვნო ჩანაწერი

ბუნებრივად ნახევრად ტკბილი წითელი — ჩვენი პირველი წელი ამ ჯიშთან. მუქი ლალისფერი, ხავერდოვანი; შავი ალუბალი, ტყის კენკრა, იისფერი ნოტი და დასასრულზე შავი პილპილის ჩურჩული. დუღილი ქვევრში ბუნებრივად ჩერდება, როცა მარანი თორმეტ გრადუსამდე გაცივდება — ნარჩენი შაქარი ისაა, რომელიც ღვინოს დაბადებისას ჰქონდა, და არა ის, რომელიც დაემატა. ნაზად ტკბილი, არა სიროფისებრი. ქიმიური დანამატის გარეშე.

წარმოშობა

ოჯალეში მეგრულად ხეზე მზრდელს ნიშნავს — სამეგრელოს ენაზე, დასავლეთ საქართველოში. ისტორიულად ვაზი შპალერზე კი არ იზრდებოდა, არამედ სოფლის ეზოებში მურყანზე და ხურმის ხეზე ასვლით. ჯიშის წინაპრული სახლია სალხინო, თავად დავით დადიანის XIX საუკუნის მამული, გაფართოებული მისი სიძის, თავადი აშილ მიურატის მიერ, ნაპოლეონის მარშლის შვილიშვილის. 1912 წლის პარიზის საერთაშორისო სოფლის მეურნეობის გამოფენაზე სალხინოს ოჯალეშიმ ოქროს მედალი მოიპოვა. 2025 წელს ჩვენ პირველად დავრგეთ და დავაყენეთ საკუთარი ოჯალეში, აქ, ბუკნარში, აჭარის მიწაზე. ერთი ქვევრი. რამდენიმე ასეული ბოთლი. ამ მარნის ოცდათხუთმეტი წლის ისტორიაში პირველი ჩამოსხმა ამ სახელით. ახალი თავი ოჯახის ისტორიაში, რომელიც 1991 წელს დაიწყო.

კერძთან შეხამება

შემწვარი იხვი ბალით. მეგრული კუპატი ტყემლით. ძველი ლურჯი ყველი. შავი შოკოლადი. გრძელი სუფრის დამხურავი საათი.